September 1944 was woelig en verontrustend. Ik was vier en een half. We woonden binnen het schootsveld van de V1’s en V2’s op Antwerpen. Voortdurend luchtalarm. In Zeeland werd er gevochten om de Westerschelde, belangrijk voor de geallieerden nu de aanvoerlijnen vanuit Normandië te lang waren geworden. Deze Slag om de Schelde heeft, hoewel ze… Lees verder Brunhilde van Berlijn – een archeologie van een kinderangst
Spelvreugde
Zondagmorgen. Elf uur. Oda’s ’ senioren treden aan om de oude glorie van Tungelroy te belagen. Een kransje kaalpracht in het haar, aangelengde buiken, doch nog voldoende poeier in de benen. Ik sta aan het tuinhek- mijn support reikt niet verder dan oud papier – en hoor de roofbouw op gewrichten, de treurnis om een… Lees verder Spelvreugde
Sierlijke Aansnijdingen
Sinds een week heb ik weer kippen, wat zeg ik vier scharminkels, langs biodiverse kanalen gered uit de legbatterij. Ze hebben mijn dagorde drastisch veranderd. Om zes uur schuif ik de grendel van hun nachthok open, zulks om hen te behoeden tegen de steenmarter die al enkele keren een slachting onder zijn analoge kippenbestand heeft… Lees verder Sierlijke Aansnijdingen
Fatima van horen zeggen – een ode
Vandaag is de dichter een seismograaf die de trillingen van het leven hier in kaart wil brengen. Weggestorven zijn de geluiden uit het slachthuis, bot de vlijmmessen die varkens ontbeenden, versleten de ruggen die met een lichte zwaai de slacht aan haken in koelwagens wipten, gebries en gesakkeju, de Limco een bron van ingeblikte verhalen.… Lees verder Fatima van horen zeggen – een ode
De witte jurk
Over Lidewij (1983 -1992), de dochter van Henk: Ik wilde haar belonen met een bezoek aan Artis, dat ik al lang had beloofd, maar haar herstel van de dagbehandeling vergde meer tijd dan gewoonlijk. Toen we eindelijk konden vertrekken, liep het al tegen twaalven. Voor Artis te laat. Het begon ook stevig te regenen. Met… Lees verder De witte jurk
Romeinse brug Tungelroy
Mij raakten in dit oord, door de Muzen vergeten, geen zee van klaprozen, geen ster aan de hemel, totdat Crescentia in de schaduw van gindse bomen haar roomzachte dijen openvouwde en mij, door heimwee gekweld, als terloops naar de warmte stuurde van haar gulden schede en tuchteloos opkroop naar mijn tong. Ik ben geen stoïcijn.… Lees verder Romeinse brug Tungelroy
Waar eens sperziebonen groeiden
Henk is opgegroeid in Nederlands Putte, vlakbij de Belgische grens. Dit verhaal is vermoedelijk gebaseerd op zijn jeugd. Hij was in 1956 zestien jaar oud. Augustus 1956. Het is tussen vijf en zes in de morgen. De bonenplukkers hebben zich op afspraak verzameld aan de voordeur van de Blauwe Hoeve. Een kruispunt van wegen, richting… Lees verder Waar eens sperziebonen groeiden
Elke stad heeft haar prehistorie
Hemel en aarde werken samen opdat al wat geweest is ontwortelt en tot stof vergaat. Alleen de dromers, die met open ogen dromen, roepen de schaduwen van het verleden terug en vlechten netten uit ongesponnen draden. (Isaac Bashevis Singer: De Spinoza van Market Street) Het is uitgesloten dat de Campiniërs- zo noem ik gemakshalve de… Lees verder Elke stad heeft haar prehistorie
De haarvaten van de wrok
Aan zijn ziel kleeft het bloed van pasgeboren baby’s, een eeuwig durend merkteken, op zijn conduitestaat prijken de ruïnes van Grozny, Aleppo en nu Marioepol, de patriarch van Moskou noemt hem een Godsgeschenk Onder opgeblazen wijken een geknakte roos, een bebloede knuffel, de vergeefse greep van een moederhand, afgedekt met een geroepen laken, matroesjka’s liggen… Lees verder De haarvaten van de wrok
Annex, een soort mythe
Ooit dreef ik achter een rij van kruis-gekalkte bomen Galerie Het Gulzige Doek, waar beelden ongetemd hun intrek namen. Men was weerbarstig, beloofde veel, de wanden schuwden de satire niet. Geliefden bloeiden welig, speelden kunst en tuin en honger naar. Lange tijd meanderde men weg van deze bronnen, men golft en bridget en laat zich… Lees verder Annex, een soort mythe